Plitvicemeren

Om van het zuiden van Bosnië en Herzegovina naar de meren van Plitvice te komen rijden we eerst 100km binnendoor, door bergachtig gebied. Er is bijna geen bewoning, de natuur is hier heel aangenaam aan de ogen. Eenmaal op de tolweg in Kroatië schiet het weer lekker op. Dit is een van de beste snelwegen waar we ooit hebben gereden. De 300km gaat parallel aan de kust tussen 2 bergketens door. Het uitzicht is mooi, de weg is perfect en de snelheid goed. Om 11 uur is het al 28 graden, we zijn blij hier niet in de zomer te zijn. Zodra we de snelweg afrijden richting de meren wordt alles heel mooi groen, het landschap is nu heuvelachtig en vriendelijk.

Onderweg, letterlijk langs de weg, bestellen we een simpele lunch. Een stukje verderop doen we boodschappen. Het is weer een lange reisdag dus we maken het ons makkelijk met vers brood en wat gezond beleg.

Het appartementje in het gehucht Catrnja is keurig, het zou zo in Oostenrijk kunnen staan. Het is wel verschrikkelijk warm en benauwd binnen, buiten ook trouwens. Alle deuren en ramen gaan open, maar dat blijkt niet voldoende. Jammer genoeg blaast de airco amper. Pat klimt op een stoel trekt de kap van de airco en ziet meteen dat de filters verstopt zitten. Nu ze eruit zijn hebben we weer koele lucht en een ontvochtiger 💪

Na het bij elkaar geharkte avondeten maken we een korte wandeling door de buurt. Het gehucht bestaat uit willekeurig neergezette huizen. Elk huis heeft een grote kuil ter grootte van een tennisveld waarin een groentetuintje is aangelegd. Het zijn karstkuilen die door erosie zijn ontstaan; de bewoners kweken er in keurige bedden hun groenten. De kuilen in dit gatenkaaslandschap blijken zeer vruchtbaar te zijn. Waarschijnlijk houden ze het vocht goed vast om de plantjes van water te voorzien. Het is een wonderlijk gezicht.

Maandag is er een regendag voorspeld; dan zijn we liever niet in het Nationaal Park van de Plitvicemeren. We gaan naar Rastoke, een plaatsje met watervallen en molens. Die molens hebben we uiteindelijk niet gezien, maar de watervallen zijn niet te missen. Het plaatsje ligt in een klein dal waar twee rivieren samenkomen. Eigenlijk ligt het dorp ín het stroomgebied van de rivieren op kleine eilandjes. Het ziet er bijzonder uit, want het water stroomt langs en onder de huizen door. Omdat er hoogteverschil is, zijn er tientallen kleine watervalletjes tot zo'n 20 meter hoog. Er loopt een wandeling om het dorp, waar je halverwege wordt gevraagd om € 9 te betalen om door een poortje te gaan. Via een loopbrug komen we dan wel in een heel sprookjesachtig gebied; dit zou zo de Efteling kunnen zijn. Het water is heel helder en zou mooi blauw zijn als de zon zou schijnen. Om de eilandjes van dichterbij te bekijken moeten we weer betalen, maar daar hebben we geen zin in, en daarom hebben we de molentjes niet gezien. Rastoke wordt ook wel 'Klein Plitvice' genoemd. Wij komen natuurlijk voor haar grote broer; daarvoor hebben we al tickets gekocht en staan we morgenochtend om 8 uur voor de ingang te drammen.

Vanaf nu lijken we toch echt richting huis te gaan. Maar eerst willen we het nog even hebben over Nationaal Park Plitvicemeren, waar we vandaag zijn geweest. We hadden tickets voor 8 uur en stonden rond die tijd al binnen. Het was nog lekker koel en helemaal niet druk. Bij ingang 1, ons startpunt, hadden we direct een prachtig uitzicht. Stel je een groen dal voor met twee azuurblauwe meertjes, gescheiden door talloze watervallen. Het water klettert via een jungle-achtig woud van struiken en planten naar beneden, met daarboven een houten wandelpad. Als Walt Disney of Anton Pieck een waterval hadden ontworpen, dan bedoelden ze dit! We wandelden langs de meren en deels zelfs óver de watervallen. Onze eerste stop was de grote waterval: 60 meter hoog, krachtig en compleet met een prachtige regenboog.

Zelfs het stromende water is heel helder en ziet er koud uit. Op sommige plekken zien we visjes zwemmen. Via de houten vlonders lopen we langs de steile rotswanden aan de ene kant en het blauwe water aan de andere kant door het park. Her en der zijn stroompjes en watervalletjes. Tussen de verschillende meren is er hoogteverschil waardoor over de hele breedte van het meertje watervallen en stroompjes zijn te zien. En dat telkens door de groene begroeiing, planten hebben hier blijkbaar baat bij het stromende water. Na een uurtje wandelen komen we op een plek waar de boot aanmeert en waar we een bakkie koffie kunnen drinken. Het is een grote plek die op een drukke dag vast wemelt van de mensen, nu is het nog vrij rustig. Via een bootje komen we aan de andere kant van een meer waar weer watervalletjes te zien zijn. Met een lullig treintje dat geen uitzicht biedt op de meren worden we teruggebracht richting de plek waar we begonnen. Via een pad langs de kloof wandelen we naar het beginpunt. Dit pad biedt misschien wel het beste uitzicht over de kloof, meertjes, watervallen en wandelende toeristen onder ons. Wij hebben besloten om vandaag alvast wat verder te rijden, dus we zeggen Plitvice vaarwel. Het is een erg mooi Nationaal Park, als je zin hebt kun je er uren wandelen. Da's misschien ook wel verstandig want de entreeprijs is fors. Bij de uitgang komen we de verhuurder van ons appartement tegen en vertellen dat we een dag eerder weggaan. Na wat boodschappen pakken we in en gaan op pad richting Slovenië.

Nasvidenje