Een week in Kosovo

De auto staat nog keurig op de plek waar we hem hebben achter gelaten, de parkeer garage is een stuk minder vol, het uitrijden gaat een stuk makkelijker dan erin komen. We betalen €25 en zijn zijn snel de stad uit zaterdag ochtend. Via een goede snelweg tussen Tirana en Kosovo zijn we in no time bij een lunch plek in een soort natuurpark. De grens overgang naar Kosovo blijkt snel te verlopen zonder moeilijke vragen, we hadden ons mentaal voorbereid op wat gedoe. Prizren ligt niet ver van de grens en we vinden snel het appartementen complex waar we een ruimte hebben gehuurd. Het is een appartement met ondergrondse parkeer garage.

De auto verzekering dekt niet alles in Kosovo, dus willen we de auto veilig stallen. Het huis is niet helemaal schoon en dat vertellen we de eigenaar die even langs komt. Hij gaat er wat aan doen. Hij is zo aardig om wasmiddel voor ons te gaan kopen want we willen kleding wassen.

Buiten wat boodschapjes en de was doen we de rest van de dag niets meer. 'S avonds kijken we een paar afleveringen van The Boroughs. De volgende dag komt Pat weer met rugpijn uit bed, het is dus nog niet helemaal over. We vinden het appartement niet goed genoeg en besluiten maar 2 nachten te blijven van de 3. We boeken een ander onderkomen in Peja, waar we dan morgen heen rijden. Zondag ochtend gaat er eerst nog wat was in de machine, als dat buiten hangt te drogen pakken we een taxi naar het fort. We moeten nog wel 100m naar boven wandelen over hele steile weggetjes met gladde steentjes. Het fort hoeven we niet te zien, het uitzicht wel. Het stadje Prizren blijkt heel uitgestrekt te zijn en is omringd door bergen. In elk wijkje staan één of meer moskeeën aan de minaretten te zien. Er staan ook wat kerken tussen. Onder ons zien we rivier de Drin de stad doorkruisen. Over de rivier ligt de oude Stenen Brug uit de 15de eeuw.

Onderweg terug naar beneden drinken we een bakkie koffie met nog meer uitzicht over de stad en bergen. Eenmaal terug beneden wandelen we door de drukke straatjes van het oude centrum. Het is echt heel druk, waarschijnlijk omdat het zondag is. Het centrum heeft ontelbare terrassen die ook goed gevuld zijn. Omdat we alleen een ontbijtje hebben gegeten dunchen (lunch-diner) we bij een restaurant in een van de drukke straatjes. Zoals telkens bestellen we meerdere gerechtjes, deze keer 6 om die samen te delen. Er lopen constant mensen voorbij en opvallend veel kinderwagens. We checken het even, het blijkt dat Kosovo de laagste gemiddelde leeftijd van Europa heeft, 29 jaar, in Nederland is dat 43. Het eten is heerlijk, we slenteren nog even verder door het centrum. Maar we merken dat we het hier niet erg interessant vinden met al die winkeltjes en restauratjes en talloze terrassen. Prizren blijkt geen mooie stad te zijn alhoewel het de culturele hoofdstad van Kosovo zou zijn.

De nacht was voor ons beide erg slecht vanwege het continue lawaai onder ons appartement, het is alsof we op de rijbaan liggen. We hebben een negatief gevoel over deze plek en willen weg. Het doel van vandaag is een klooster, een kloof en het plaatsje Peja. Onderweg naar het klooster komen we door wat stadjes die heel druk zijn voor auto's, de doorgaande weg gaat er dwars doorheen. Het doet allemaal vrij vies en rommelig aan. Het verkeer komt van alle kanten, zelfs links lijkt voorrang te hebben. Fietsers rijden tegen het verkeer in, stepjes tussen de auto's door en voetgangers steken gewoon over. Je moet hier een extra paar ogen hebben. In de dorpen zijn heel veel winkels, er wordt ook heel wat nieuws gebouwd, het land is zichtbaar in ontwikkeling. Als we onderweg een bakkie koffie drinken is dat niet echt te merken, 2 espresso en 2 water voor €1,40, de benzine is €1,45.

Over de Nënë Teresa weg rijden we verder. Het lijkt alsof elk land in de regio Moeder Teresa wil claimen. In Noord Macedonië stonden we bij haar geboorte huis, in Albanië zeggen ze dat dat Macedonië toen nog niet bestond. De luchthaven van Tirana is naar haar vernoemd en nu in Kosovo is er een weg naar haar vernoemd. De meeste steden hebben ook een Nënë Teresa Plein.

Over Kosovo gesproken, met onze trip door dit land hebben we alle 7 landen bezocht die na het uiteen vallen van Joegoslavië zijn ontstaan.

Na de openbaringen op de wegen komen we aan bij Klooster Visoki Decani, dit is de grootste Middeleeuwse kerk van de Balkan. Het klooster word beveiligd door KFOR, dit is de NAVO vredesmacht in Kosovo. Het is blijkbaar nodig omdat het Servisch orthodoxe complex al jaren wordt bedreigd en er aanslagen zijn gepleegd. In dit gebied zijn er nog steeds spanningen, andere kloosters hebben deze bescherming niet nodig. We moeten wel onze paspoorten inleveren bij het binnen gaan van het complex. Het klooster staat er keurig bij en de kerk van het klooster is vooral van binnen bijzonder. Elk hoekje en gaatje is beschilderd met frescos. De frescos stammen uit 1330!

Nadat we onze paspoorten terug hebben gekregen stellen we onze navi in op de Rugova kloof, een wild stukje natuur op de grens met Albanië We doorkruisen het stadje Pejë en rijden meteen de kloof in. Het is prachtig met hoge rotswanden en een snel stromende rivier onder ons. Groen en veelal ongerept. Als we de weg door de hele kloof volgen komen we uit in Albanië maar zover hoeven we gelukkig niet. De weg zelf kan wel wat onderhoud gebruiken, we rijden zoveel mogelijk om de gaten heen maar dat lukt niet altijd… er zijn ook een paar smalle uit de rotsen gehakte tunnels, waarvan een er zelfs een bocht heeft maar geen verlichting. Het gaat gelukkig goed. Ergens halverwege is het voor ons genoeg en schuiven we als enige gasten aan in een restaurantje. We bestellen een kombination, wat blijkt te bestaan uit 3 soorten vlees, een salade en gebakken aardappels. We bestellen er ook wat brood bij en de prijs had ons moeten waarschuwen… het blijkt een traditioneel maisbrood te zijn wat vers voor ons gebakken wordt en net iets te groot is om op te eten. 

We vangen de langzame, hobbelige terugweg aan en rijden naar ons huisje in Pejë voor de nacht. We parkeren de auto bewaakt en dat kost €4 tot de volgende ochtend. Prima. Eenmaal in ons prima huisje, dat een oud klaslokaal blijkt te zijn, rusten we even uit en s avond lopen we nog even door de bazaar en het centrumpje van Pejë. Op een terrasje drinken we een biertje en we doen we nog een klein boodschapje voordat we de avond afsluiten met een film. Dit huis is een stuk rustiger en schoner dan het huis in Prizren en als we naar bed gaan slapen we al snel als roosjes.

‘s Ochtends willen we ontbijten bij een restaurantje maar dat lukt allemaal niet zoals we hadden gehoopt, gelukkig heeft de supermarkt een bak yoghurt… 

Ons plan voor vandaag is om een waterval te bezoeken en daarna naar Pristina door te rijden. De waterval is een half uurtje rijden en blijkt alleen bereikbaar te zijn als we door een luxe resort wandelen om op het wandelpad aan de andere kant van de snelstromende rivier te komen. De wandeling is kort maar lekker fris en wonderbaarlijk genoeg is het pad en het omringende bos en rivieroever schoon. Het is hier uniek als je niet overal rotzooi ziet liggen, chapeau dus. De White Drin waterval blijkt een indrukwekkend geheel te zijn maar de grotten die even verderop liggen blijken bij aankomst gesloten, nou ja, je kunt niet alles hebben. Eenmaal terug bij de auto stellen we de navi in op Pristina waar we, na een lunch bij een super restaurantje met hele vriendelijke mensen die eigenlijk alleen met Pat praten, zonder problemen door de drukte en opstoppingen navigeren naar ons mooie huisje voor de komende dagen.  Onderweg hebben we nog even getankt en onze ruiten laten schoonmaken. Je mag hier bij een benzinestation niet zelf tanken en ook de ramen mogen we niet zelf schoonmaken. De jongeman die dat voor ons doet is blij met de euro’s die we hem ervoor geven. En inderdaad, Kosovo werkt met de Euro terwijl het geen Euroland is, ze hebben geen eigen valuta dus liften ze mee.

Na aankomst op dinsdag middag wandelen we naar een beer garden, in een hip aandoende wijk. Het lijkt een wijkje met expats, we drinken er een biertje in de schaduw, het is best warm in Pristina, in de straten staan veel bomen wat voor de nodige verkoeling zorgt. Bij de Old English Pub drinken en eten we nog wat. Het blijkt een Amerikaanse portie te zijn die we tot verdriet van de ober echt niet op krijgen?

Voor woensdag hebben we een wandeling door de stad geboekt. Eerst willen we even ontbijten bij de bakkerij onder ons appartement, deze blijkt dicht. Na verder rondkijken blijkt alles dicht. Dan maar naar het centrum, op deze woensdag is het uitgestorven in de stad en alles is dicht. Het blijkt Eid al-Adha te zijn, een feestdag in de Islam die om het aanbieden van een schaap of geit gaat. Dat verklaard waarom we gisteren langs de weg schapen te koop zagen. Aanhangers vol schapen werden er aangeboden, die worden dus vandaag een koppie kleiner gemaakt. Intussen hebben we geen ontbijt, alleen een zakje pinda's en de wandeltour blijkt niet door te gaan 🤣

Tot later, shihemi më vonë