Dhërmi en Berat

Zaterdag zijn we vanuit Gjirokäster naar de Blue Eye gereden over wederom bochtige wegen door de bergen. Dachten we dat we eerder deze week met een gemiddelde van 40km/u langzaam reden, dit gaat nog 10km/u langzamer. Syri i Kaltër zoals de lokale naam luidt is een natuurpark in de bergen dat wel iets weg heeft van een tropisch regenwoud, het regent ook licht vandaag. De Blue Eye is een zoetwater bron, het water wordt met grote kracht uit de aarde geduwd waardoor het aan de oppervlakte zichtbaar stroomt en bubbelt. Het water is er azuur blauw en het ligt er prachtig bij. In het lokale restaurant drinken we wat naast een snelstromende rivier die ook door het park stroomt.

In het souvenirs winkeltje worden Griekse blauwe ogen verkocht, men probeert hier een verband te leggen. Alleen is een Grieks blauw oog geen zoetwater bron, maar een glazen amulet die je zou beschermen tegen bozerikken. We hebben er thuis ook een paar. Met het treintje rijden we terug naar de auto om via 1000 bochten door de bergen richting de Adriatische kust te rijden. Ter hoogte van het Griekse eiland Corfu komen we bij de zee. De bergen liggen hier direct aan zee, dus de weg kronkelt, stijgt  en daalt nog even door. In een kustplaatsje doen we een bakkie en wat boodschappen. We zijn vlakbij Dhërmi dus het eerder toegestuurde 28 stappen plan om het huisje te vinden wordt tevoorschijn gehaald. Als we eenmaal op de route van het stappenplan rijden hebben we al snel een parkeerplaats gevonden. We vervolgen lopend het stappenplan dat bestaat uit foto's met pijlen en aanwijzingen naar het onderkomen van de komende dagen. Het blijkt een ultra charmant dorpje te zijn met een zeer fraai pleintje. Ons huisje en eigenaren zijn ook heel leuk, we kunnen elkaar alleen niet verstaan, ze spreken Grieks in dit dorp. Als ze Albanees zouden spreken was het trouwens ook niet gelukt.

Het huisje is gevonden, dus nu is het tijd om de bagage op te halen. Dan doen we kalm wandelend over de gladde steentjes met onze rol duffel bag. De rest van de middag doen we niets meer, die vele bochtjes kosten veel energie. Die bochtjes worden door 98% van de locals heel kalm genomen, op veel plekken is de maximum snelheid 40km/u en soms nog langzamer. We zijn verbaasd dat zoveel bestuurders zich aan de snelheid houden. Daarnaast is 2% ronduit roekeloos en komt naast je rijden om dan wel of niet in te halen op een plek waar dat echt niet kan. De verkeersborden snappen we vaak niet. Ze zijn heel verwarrend en staan aan de verkeerde kant van de weg of zijn niet meer relevant. We doen dus maar wat de locals doen en dat lukt best goed.

Op zondag wandelen we door het oude deel van het dorpje Dhërmi. Eerst naar boven waar een kerkhof met kerkje is en mooi uitzicht op de bergachtige omgeving, de Middellandse zee en het oude dorp heeft. Alhoewel het een oud dorpje is ziet het meeste er picobello uit. Dit komt vermoedelijk door het hotel dat bovenin het dorp staat en beetje bij beetje alle gebouwen aan het verbeteren is. De eerste gebouwen stonden hier al 500 jaar geleden. Het originele dorp, waar wij verblijven ligt op een helling op 200 meter boven de zee. Vanwege het toerisme is er beneden aan zee nu ook veel bebouwing, vooral hotels. Bij ons huis is een pleintje dat niet zou misstaan in een film als Mama Mia. Op dit kalme pleintje drinken we een bakkie koffie. Na de koffie scharrelen we wat rond tussen de oude gebouwen en steile steegjes. Lunchen doen we bij een restaurantje dat er niet uitziet. Buiten op een bord staat wat de pot vandaag schaft, we kiezen voor 'speciale' en een burek. Speciale blijkt een rijk gevulde groentesoep te zijn en de burek is gevuld met roomkaas. We realiseren ons dat we best vaak vegetarisch eten. Pat geeft de man €2,50 fooi waarna hij ons maar blijft bedanken, klein gebaar, groot plezier?

Ook hier wordt er van alles op straat gegooid, eigenlijk overal waar het groen is kun je wel vuilnis verwachten. We zagen een vrouw een snack eten en terwijl de snack nog in haar waffel zat werd de plastic verpakking met geweld door een hekje geduwd om het in een riviertje te gooien. Dit gebeurde voor onze ogen, we waren te verbouwereerd om er iets aan te doen. Aan de andere kant hebben veel huizen een groene tuin waarin van alles wordt verbouwd. Vaak staan er olijven bomen, druiven, kruiden en allerlei groenten en fruit. Dat ziet er een stuk vriendelijker uit dan die inspiratieloze dicht betegelde tuintjes van Nederlandse huizen. Zondag avond gaan we naar het enige restaurant dat makkelijk te voet te bereiken is, een soort shoarma zaakie. Op het charmnte pleintje drinken we een biertje bij zonsondergang. We zien tijdens het gouden uur de huizen een mooie gouden gloed krijgen. Ineens staan er 2 nieuwe biertjes voor onze neus, de eigenaar van ons huisje heeft ze gekocht voor ons, da's aardig. In ons huisje is geen TV, dus kijken we een filmpje op de iPad. Hiervoor gebruiken we het standaardje en speaker die we vorig jaar voor de camperreis in Amerika hebben gekocht. Werkt hier dus ook prima.

We zouden de maandag als een rustdag kunnen omschrijven. Het kleine wandelingetje door het oude dorp met een bakkie koffie bij hotel Zoe Hora was niet al te inspannend. Toch doen we de rest van de ochtend en het begin van de middag niets. Rond een uur of 3 hebben we er genoeg van en wandelen via een wandelroute door een klein natuur gebied richting het strand. We kijken er kort rond, maar concluderen dat een badplaats als deze niet ons ding is. We hadden wel sushi op de kaart gezien bij een van de strandtenten. We zitten er eigenlijk best relaxed met uitzicht op de azuur blauwe zee en z'n badgasten. De sushi smaakt goed, maar is veel te weinig, dus er wordt ook nog een pizza gedeeld. Omdat we weinig interesse hebben in de 200 meter naar boven wandelen vragen we de vriendelijke ober een taxi voor ons te regelen. 

Het plan was om 5 nachten te blijven in Dhërmi, maar we vertrekken dinsdag al, dat zijn 2 nachten korter, die we liever ergens anders besteden. Er is nog niets mis met onze nieuwsgierigheid! In de ochtend laten we de zoon van de eigenaar weten dat we eerder vertrekken, hij belt meteen zijn vader die ons al tegemoet komt als we weg gaan. Via Google Translate laten we weten dat alles in orde is, maar we meer willen zien van zijn mooie land.

Zo zitten we dinsdag ochtend om 10 uur aan ons eerste taartje van deze reis. Bij een bakker net buiten het dorp maken ze de heerlijkste gebakjes. Opvallend is wel dat er alleen toeristen op af komen. Is dit nou zo'n Tik Tok plekje? We rijden vandaag naar het Noorden in het land van de Adelaar. Op de rode vlag van Albanië staat een twee koppige adelaar. Albanië is in het Albanees 'Shqipëria', wat 'land van de adelaar' betekent 

Nou goed, onze rit gaat vandaag naar Berat, een authentiek dorp omgeven door bergen. Onderweg tanken we en eten een croissant met pistache. Dit doen we in een modern tankstation waar ook sterke drank wordt geschonken! De weg die parallel aan de kust loopt is uitstekend en verdubbeld onze gemiddelde snelheid naar 70km/u. Op de Vlorë Bypass stoppen we even om uit te kijken over de baai en de uitgestrekte kustlijn. Bij een vriendelijk mannetje die wat aardbeiden en honing verkoopt, kopen we een klein potje verse donkere honing. Zodra we van de snelweg af zijn komen we in de fruitschaal van Albanië terecht zoals het lijkt. Overal op de hellingen en in de dalen zien we fruit, olijven en wijngaarden. Het lijkt ons gek dat er in Nederland geen Albanese olijfolie verkocht wordt. Later horen we dat het verkopen aan lokale dure hotels veel meer oplevert. Op dit laatste stukje naar Berat komen we wat lompe en gevaarlijke chauffeurs tegen. Die op plekken inhalen waar het niet verstandig is, maarja ze kennen de wegen beter dan wij.

Eenmaal in Berat manoeuvreert Syl richting het kasteel, ons volgende onderkomen is namelijk binnen de muren van het kasteel van Berat. Tourbussen worden voor de poort leeg gelaten zodat het heel krap is om met de auto tussen de toeristen de poort door te komen. Met wat hulp van Toni, een local lukt het de smalle poorten en weggetjes te nemen zonder al teveel toeristen omver te rijden en om te parkeren. Na wat zoeken vinden we een deurtje in een dikke muur met het naambordje waar we naar opzoek zijn. Het blijkt een schattig klein en ietwat donker huisje te zijn, dat wel past bij de kasteel vibe. De woningen binnen de kasteel muren zijn vaak al 700 jaar oud. Nu we de weg weten en ook weten dat we lichte bagage moeten pakken gaan we terug naar de auto om alleen het noodzakelijke op te halen. Als we er weer klaar voor zijn wandelen we dit deel van Berat door, het is er best druk met toeristen. Bij een lokaal tentje eten we een lekkere en wederom vegetarische lunch, nou ja niet helemaal want er zat kippensoep bij. Verder wandelend door de stad komen we veel kerken en kerkjes tegen, er staan er zo'n 20 binnen de muren van het kasteel. De weggetjes zijn smal, steil en glibberig. Het blijkt nog al eens voor te komen dat een auto weg glijd.

Er is een mooi uitzicht punt over de stad onder ons en de Osum rivier. Op de achtergrond licht Tomorr, een berg van 2400 meter waar nog wat sneeuw op ligt. Als we het binnen de muren van het kasteel hebben gezien gaan we een biertje drinken, lekker in het zonnetje. Lea, de welbespraakte serveerster raadt ons af om hier in de buurt te gaan eten. Maar omdat we geen zin hebben om 150m naar beneden te wandelen gaan we het eerste beste restaurant binnen. Hier eten we iets simpels met een heel mooi uitzicht en natuurlijk een lokale brutale poes. Lea had trouwens gelijk. Terug in het oude huisje merken we dat het wel erg vochtig is binnen. We zetten alle ramen open en de airco's op ontvochtigen. Hierdoor sliepen we best goed, maar Syl merkt het in de ochtend toch aan haar longen. Hierdoor besluiten om wéér te verkassen, nu naar het oude deel van Berat waar we een appartementje vinden voor €33. Voor aankomende nacht hebben we voor 3 onderkomens betaald. Best zonde, maar als het ons niet aanstaat, of een van ons 2-en ziek wordt van een accommodatie, lossen we het zo op. Voordat we verkassen gaan we ontbijten bij het uitzichtpunt, het blijkt een geweldige plek met een heerlijk lokaal ontbijt bestaande uit pannenkoekjes, omelet, yoghurt en jam met verse kersen gedrenkt in honing.

Het appartement onderaan de heuvel waar het kasteel op ligt vinden we snel. We worden binnen gelaten door de vader van de eigenaresse. Na kort relaxen wandelen we naar het oude deel van Berat, dit deel is vooral bekend vanwege zijn witte huisjes met de vele ramen die terras gewijs op de helling onder het kasteel zijn gebouwd. Ook hier wandelen we door de kleine stijle straatjes, maar zo druk als het in het kasteel was, zo rustig is het hier. Misschien omdat hier geen winkeltjes zijn? Ergens bovenin Mangalem zoals dit deel van de stad heet drinken we wat met uitzicht over de rivier en bergen. Het is al behoorlijk warm en we merken dat we weer even aan warmte moeten wennen. Nadat we dit deel van alle kanten hebben bekeken gaan we terug naar het appartement, het is vroeg in de middag en we hebben er al 10.000 stappen op zitten.

Om 4 uur wandelen we nogmaals richting het oude gedeelte van Berat. Nu om wat te gaan eten aan de overkant van de rivier. Het eten en uitzicht zijn heel fijn. We zitten, zoals zo vaak alleen in het restaurant. Inmiddels stoort ons dat al niet meer, thuis eten we ook bijna altijd met z'n tweeën 😉

Morgen rijden we naar de hoofdstad van Albanië, Tirana

Dag dag