Alweer in Beieren

We zijn in Inzell aangekomen, het was een korte rit vanuit de Millstatter see. Eerder dit jaar hadden we via de plattegrond van Camping Lindlbauer en Google Maps een plek uitgekozen. De plek blijkt een schot in de roos, heel ruim met een wijds uitzicht en een boom voor de nodige schaduw. Zodra we aankomen draaien we de luifel uit, zetten de stoelen neer en hangen de lampjes op. Als we een tijdje later inchecken worden we gewaarschuwd voor slecht weer, o nee toch niet weer?

En inderdaad het weer slaat plotsklaps om, het begint te waaien en we vertrouwen het niet. De dame bij de receptie zei dat we de luifel moesten indraaien. Net voordat het te laat is draaien we de luifel in en stoppen de stoelen, tafel fiets en lampjes in de auto. De volgende ochtend is alles weer kalm. Voor ons blijft het ook kalm, Pat is moe en het wordt een rustdag, dat was wel even nodig blijkbaar. De volgende dag, vrijdag is het dan zijn we weer vrij fit. Syl wil nog even relaxen, maar Pat pakt de fiets om een tochtje te maken door de prachtige omgeving en door kleine dorpjes. In de middag gaan we Inzell bekijken, het is een klein dorp met her en der een restaurant en heel wat pensions. We drinken een drankje bij zo'n typisch Duits ijs cafe. De Duitse ijs cultuur blijft ons verbazen, in elk dorp is wel een eiscafe. Blijkbaar is dit een ontmoetings plek voor de locals, maar het lijkt veel meer dan dat. Men gaat erheen om een enorme coupe met ijs te eten en er de roddels van de dag te bespreken. Misschien is het wel te vergelijken met een Nederlandse bruine kroeg? Bij de lokale slager eten we allebei een verschillende schnitzel. De prijzen zijn hier opvallend lager dan in Oostenrijk. 

Zaterdag rijden we naar Bad Reichenhall, een mooi Alpen stadje. Het ligt tussen de bergen met uitzicht op het Adelaarsnest. De winkelstraat is bijna 2km lang dus we zetten het op een shoppen... maar kopen niets. Alhoewel we wel wat Mozart kugln kopen bij de grootste fabrikant van de chocolade ballen. Als we zijn uit geshopt gaan we terug om er ook een taartje en een bakkie koffie te nuttigen. Op de terugweg naar de camping rijden we door de Weisbachslucht over een klein deel van de Duitse Alpenstrase naar de Thumsee. Een klein bergmeer met helder blauw water waar we een stukje wandelen. Op de camping is het nog heerlijk zonnig weer, maar om 6 uur als de zon begint te zakken keldert de temperatuur in een paar minuten, het wordt dan snel koud. Zondag en maandag doen we niet veel. We gaan wel kaiserschmarren eten op het terrasje van de camping. Dit doen we terwijl een aantal wespen zich op de poedersuiker en jam storten. Het is ons gelukt om kalm te blijven tijdens de aanval. De komende 2 dagen hebben we geen voedsel nodig, doe schmarren zijn veel te machtig.

Zondag avond regent het behoorlijk, alle kampeerders blijven in hun campers en caravans. Bij 9 van de 10 staat er een schotel antenne buiten. Wij, als enige Nederlanders op de camping zijn blijkbaar een van de weinige die TV kijken via internet. Het blijkt zo te zijn dat veel Duitse TV zenders gratis via een satelliet wordt uitgezonden en dit werkt in een groot deel van Europa. Nederlandse zenders zijn op deze manier niet gratis te ontvangen. Het 5G bereik is niet overal even goed en blijkbaar vrij duur. TV via internet werkt bij ons prima, alhoewel we wel af en toe een databundel moeten kopen.

Maandag ochtend gaat na anderhalf jaar de kachel weer aan, een half uurtje later is het al lekker warm in De Pep. De kachel werkt gelukkig nog. De dagen beginnen steeds kouder, rond de 12 graden, dan is zelfs een trui niet voldoende. We komen de camping alleen af voor een boodschapje.
Ware het niet dat Syl 2 dorpen verderop een ramen restaurant heeft gevonden. En als die eenmaal gevonden is kunnen we het niet laten om daar onze tijd aan te besteden. Dinsdag gaan we in de middag naar Traunstein, Pat op de fiets en Syl wat later met de auto. Opvallend is dat 10km van de camping richting Traunstein er geen bergen meer zijn. Pat merkt dat ook op de fiets, de route richting het stadje is vrijwel vlak. Het blijkt een onverwacht leuk centrum te hebben. De auto, met intussen ingeladen fiets staat op een parkeerplaats met uitzicht op hele hoge huizen. Deze huizen blijken op een heuveltje te staan. Via een trap van ongeveer 5 verdiepingen komen we op een plein. Op het plein staan een poort, kerk en een brouwerij. Verder natuurlijk wat winkeltjes en een eiscafe. Aan de andere kant van het plein is het weer 5 verdiepingen naar beneden. Het mini heuveltje is dus helemaal volgebouwd met plein, kerk en brouwerij, het ziet er heel kleurrijk en vriendelijk uit.

Na wat rondgewandeld te hebben zien we een brouwerij winkeltje. Maar de ingang ervan is moeilijk te vinden. Na wat zoeken lezen we de aanwijzigingen nog eens goed en blijkbaar moeten we het kantoor binnenlopen. Hier zit een dame druk te bellen en zegt ons even geduld te hebben. Dan springt ze op, wuift ons mee en opent met een sleutel de deur tot een winkeltje. Iedereen moet eerst door het kantoor zegt ze. Het is wat vreemd, maar we hebben nu wel een prive winkel waar Pat een paar biertjes en een tshirt uitzoekt, Syl ziet ook nog een mooi glas dat we meenemen. We krijgen alles keurig verpakt in een tas van Hofbräuhaus Traunstein mee. De dame gaat weer aan het werk in haar kantoor.

Pat's nieuwsgierigheid voor een Hofbrau moet nog even worden bevredigd, wat is het eigenlijk? Het gaat om een brouwerij dat eigendom was van een hertog of koning. De bekenste waar we zijn geweest is de Staatliches Hofbräuhaus München. Deze brouwerij, het moederschip der Duitse brouwerijen is nog steeds eigendom van de Beierse staat. Alle winst gaat naar de staatskas. Ter verduidelijking, naar de Beierse staatskast, niet de Duitse. 

Het volgende opmerkelijke winkeltje komt eraan. Syl ziet door een etalage een leuk kussen, een must om veel tijd comfortabel in de caravan door te kunnen brengen. De winkel blijkt een atelier van een kunstenares die meubels mooier maakt. Het kussen bevalt, maar op de print staan reuze insecten, die bevallen niet. De dame denkt goed mee en na een kwartiertje heeft Syl een mooie print, achterkant en stikrand uitgezocht. Dit word op maat voor ons gemaakt en is over een paar dagen klaar. Wat een sympathiek winkeltje is dit!

Op het terras van Hofbräuhaus Traunstein drinken we nog wat en terwijl we daar zitten realiseren we ons dat we voor de vierde keer in Beieren zijn dit jaar. Blijkbaar houden we van deze Freistaat.

We gaan onze laatste week rustig afronden zonder plannen. We zijn er intussen ok mee als we geen uitstapjes meer maken.

Daarover later meer.........l